De energie van mijn gedachten

De energie van mijn gedachten

Vanochtend heb ik uit schuldgevoel een gebeurtenis uit het verleden opnieuw beleefd. Het had te maken met mijn oudste zoon. Al snel besefte ik dat wat ik deed niet alleen mij pijn deed en mijn eigenwaarde aantastte, maar ook dat de energie die ik uitstraalde negatief was—een energie die mijn omgeving en de wereld om mij heen beïnvloedde. Dat besef deed me meteen stoppen.

Het is duidelijk dat ik het verleden niet kan veranderen. Mijn onbewuste acties waren wat ze waren. Ik heb er met mijn zoon over gesproken en hem mijn excuses aangeboden, maar toch bleef er iets in mij knagen. Alsof ik het niet volledig kon verwerken.

Maar nu wel. Dit keer realiseerde ik me dat mijn ego zich wentelde in schuldgevoel. En ik heb het een halt toegeroepen. Het is voorbij. Niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik besef dat mijn energie invloed heeft op hoe mijn dag verloopt en op de mensen om me heen.

Het voelt als zwerfvuil op straat, of rommel in je eigen huis. Ik wil mijn emotionele ballast niet verspreiden. Op het moment dat ik me daar bewust van werd, heb ik het losgelaten. Voor mezelf, maar ook voor anderen.

Want wie help ik met die negatieve gedachten? Die energie—die we weliswaar niet kunnen zien, maar waarvan we weten dat ze bestaat—straalt ergens heen, naar binnen en naar buiten, en creëert golven van negativiteit. Maar waarvoor? Waarschijnlijk alleen om mijn ego de hoofdrol te laten spelen in zijn eigen dramatische roman.

Nou, dat weiger ik. Ik kies ervoor om te glimlachen naar de wereld. Dat laat ik achter me. Ik ga verder, genietend van wie ik nu ben en van wat ik zojuist heb geleerd.