De wandeling

Vandaag is zo'n dag waarop ik niet echt weet waar ik zin in heb.
Nou ja, in alles behalve werken.

Maar na mijn verplichtingen ben ik een wandeling langs het strand gaan maken. Wat een geluk dat ik dat zomaar kan doen.
Terwijl ik over het strand liep, zag ik een stel dat aan het zonnebaden was, een vrouw die iemand begroette die op een fiets langs de pier reed, en nog meer mensen – bijna allemaal met honden, velen met hun mobieltje in de hand.

Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik nu gewoon richting zee zou lopen en niet zou stoppen. Gewoon om te zien of de mensen om me heen zouden reageren. Of ze hun telefoon zouden wegleggen. Of ze zouden merken dat er iemand het water in loopt, tot aan zijn knieën, met een natte spijkerbroek, en toch blijft doorlopen. Als een soort test.

We zijn zo vervreemd van onze omgeving dat het me interessant leek om het uit te proberen. Eens kijken wat er zou gebeuren.

Ik stelde me al voor hoe ik in het water zou staan, met mijn sweatshirt en tas die ik nog droeg, samen met het boek dat ik van plan was te lezen. Zonde van mijn spullen, maar het zou het waard zijn.
Mensen met honden zouden het vast wel opmerken. Of misschien niet. Misschien alleen de hond.
Maar de mensen met hun telefoon, zo in zichzelf gekeerd... nee, waarschijnlijk niet.

Ik begon richting het water te lopen. Ik liet het droge zand achter me en had nog een flink stuk nat zand voor de boeg. Terwijl ik dichterbij kwam, keek ik even om me heen. Niemand lette op me. Mooi zo.
Ik kan doorgaan.

Ik loop het water in, tot het mijn enkels bedekt...
Uff, nee. Het is veel te koud.
Ik ga terug naar huis.