Iets met tegenzin doen

Tegen je zin iets doen – tijd om te stoppen?

Mijn kat kijkt me aan met haar grote, smekende groene ogen. Zodra ze de kans krijgt, springt ze op mijn werktafel, en ik vrees het ergste: dat ze zich languit op mijn toetsenbord zal laten vallen.

Ze kijkt me aan, blokkeert mijn scherm en zoekt een plekje tussen de tafel en mijn schoot.

Ik wil schrijven, maar haar blik en diepe gespin ontwapenen me. Ik schuif mijn stoel iets naar achteren. Ik wil schrijven, maar zij blijft op haar plek.

Ze houdt haar ogen op mij gericht, wachtend op een aai. Uiteindelijk geef ik toe. Ik wil haar niet negeren. Ik kan niet eens nee zeggen tegen mijn kat.

En het is grappig, want dit gebeurt voortdurend. We willen niemand teleurstellen, dus zetten we opzij wat we echt willen doen en geven toe.

In dit geval vind ik het niet zo erg, al moet ik toegeven dat schrijven met bijna zes kilo kat op me en in een ongemakkelijke houding verre van ideaal is. Ik zou liever comfortabel zitten, zonder elke paar seconden te moeten aaien.

Uiteindelijk nestelt mijn kat zich in mijn trui en spint tevreden. Zodra het me te zwaar wordt, beweeg ik een beetje en zonder drama springt ze van mijn schoot om elders warmte te zoeken.

Was het met mensen maar net zo makkelijk.

Soms heb ik gewoon geen zin om iets te doen, maar toch zeg ik ja. Is het opvoeding, gewoonte, schuldgevoel? Ik weet het niet, maar ik hou er niet van. Want als ik uit automatisme toegeef, ben ik niet eerlijk tegenover mezelf.

En eigenlijk moet ik gewoon ‘nee’ kunnen zeggen.

Waarom kan ik niet simpelweg zeggen: Sorry, maar nu even niet. Ik heb er geen zin in.

Dat klinkt hard, ja. Maar is het niet beter om eerlijk te zijn dan iets te doen tegen onze eigen wil?

Een vriend helpen verhuizen? Natuurlijk. Iemand naar het ziekenhuis of vliegveld brengen? Tuurlijk. (Zelfs dat lukt niet altijd.)

Maar...
Moeten we écht naar dat jaarlijkse familiediner waar we ons dood vervelen?
Moeten we echt die nieuwsgierige buurvrouw omhelzen terwijl we haar niet kunnen uitstaan?
Moeten we echt slijmen bij die kennis, alleen omdat hij ons misschien aan een baan kan helpen?

Niet onaardig willen zijn naar anderen is de norm, maar... is het niet erger als we onszelf tekortdoen? Wat zegt dat over ons, over onze eigen grenzen en waarden?

Ik laat het maar even hierbij.