Maskers

Maskers dragen

Diep van binnen zijn we allemaal een beetje acteurs. We dragen maskers, of ten minste de meesten van ons dragen ze op bepaalde momenten. Ik vraag me af, waarom doen we dat?

Toen we jong waren, doen we het waarschijnlijk om ons niet kwetsbaar te voelen, om erbij te horen, om geaccepteerd te worden. We passen ons aan, we vormen onszelf en zetten het masker op dat bij de situatie past.

Binnen het gezin zoeken we acceptatie. We gedragen ons als het brave kind om de boosheid van mama of papa te vermijden, we doen wat er van ons gevraagd wordt, ook al hebben we er geen zin in. We zeggen niet wat we echt willen, en na verloop van tijd wordt dat masker een deel van onszelf.

Ik geloof dat het op een bepaalde manier een mechanisme van zelfbescherming is: een onzichtbaar pantser dat we gebruiken om pijn, afwijzing of uitsluiting te voorkomen. Maar we moeten oppassen dat die maskers zich niet ophopen tot het punt dat we onszelf volledig verbergen.

Uiteindelijk zou het ideaal zijn om onszelf te laten zien zoals we werkelijk zijn en ons om te geven met mensen die ons accepteren zoals we zijn. Het gaat niet om egoïsme, om alles te doen wat we willen zonder anderen in overweging te nemen, maar om onze grenzen te kennen en op een authentieke manier met anderen om te gaan.

Maskers brengen ons, in plaats van dichterbij, verder van anderen, en wat nog erger is, verder van onze eigen essentie. Misschien is het weer ons ego dat hier een fundamentele rol speelt, ons beschermend tegen een onzichtbare vijand die misschien zelfs niet eens bestaat.

Wat mij betreft, geloof ik liever dat het zonder maskers gemakkelijker is om contact te maken met gelijkgestemde mensen, terwijl ik met maskers alleen maar datgene aantrek wat ik niet ben. Uiteindelijk, wat heeft dat voor zin?